Boukje Heddema

Drijfhout kunst en Textieldesign

Zomer op een eiland

Voordat ik naar Kefalonia

ging had ik een visioen van een eiland met stranden vol met drijfhout en zeeglas. Van dat prachtige hout dat helemaal wit gebleekt is door jarenlange zonneschijn in de Ionische zon. De meest prachtige werken onstonden in mijn hoofd van dit bleke hout. Bergen hout zag ik al in mijn koffer verdwijnen die ik mee terug zou nemen naar huis om er kunstwerken van te maken. En ik zag ook in mijn hoofd het mooiste zeeglas wat er was. Van die prachtige watertinten en misschien zelfs wel een roze pastelkleur. Niet heel klein maar stukken waar je echt wat mee kan. Ik zou al dat mooie glas mee naar huis nemen en er prachtige details mee maken die dan weer bij het drijfhout zouden passen.

2 weken lang heb ik mogen vertoeven op het prachtige Griekse eiland Kefalonia. Een eiland wat groot genoeg is om de hele dag rond te toeren maar klein genoeg om een echt eiland gevoel te geven. Prachtige baaitjes met kiezelstrandjes, het water zo helder als glas en vaak bevolkt met weinig mensen. De perfecte strandjes.Sommige van die kleine baaitjes hebben boven op de klif een barretje staan. Met een bamboe dak met jaren 60 soul of zachte loungemuziek. Je zou er wel uren kunnen rondhangen. Al mijmerend zat ik de eerste dagen in zo'n barretje over een nieuw leven te dromen als kunstenaar op dit prachtige eiland. Manlief die dan zo'n barretje zou runnen en ik zou mijn kunstwerken verkopen aan de Engelse en Italiaanse toeristen die daar graag komen.

  


Na een paar dagen ging er echter iets dagen. De stranden waren zo mooi en schoon, daar spoelde niets aan. Geen hout, geen zeeglas, geen plastic, niets. Enja, op perfecte stranden is natuurlijk ook geen rommel en afval. Dat ik afval zie als inspiratie wil natuurlijk niet zeggen dat afval ook thuis hoort in een paradijselijke omgeving als Kefalonia. Toen het besef was ingedaald dat er hier geen hout te vinden was liet ik mijn droom voorzichtig weer gaan. Als een ballon die je loslaat en na kijkt tot ze uit het zicht is verdwenen. Geen stipje hoop meer maar berusting was wat overbleef. Geen kunstenaarsleven op dit eiland.


Ik lig op een perfect strand

Het water zo helder als glas. Kiezels die groot genoeg zijn om niet te plakken en klein genoeg zijn om naar je lichaam te vormen. Langzaam, met het ritme van het eiland, waar alles pas in de middag opgang komt omdat niemand haast heeft, komen er nieuwe ideetjes binnen. Stukje voor stukje tot een heel nieuw idee is onstaan waarmee ik aan de slag wil. Nieuwe ideeën voor thuis, in Zeeland!